01 02 03 04 05 06 07 08

Το ΥSM έχει ολοκληρώσει τον κύκλο δημιουργίας και ανάπτυξής του, που υπηρετούσε για δεκατρία χρόνια, τον σκοπό της ευρύτερης διάδοσης της γιόγκα.

Επισκεφθείτε το νέο μας site, www.nirvikalpa.gr, όπου θα βρείτε όλες τις δραστηριότητές της Σουάμι Νιρβικάλπα και τους χώρους που αυτές φιλοξενούνται.

Τον προηγούμενο μήνα Ιούνιος 2018 Τον επόμενο μήνα
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
week 22 1 2 3
week 23 4 5 6 7 8 9 10
week 24 11 12 13 14 15 16 17
week 25 18 19 20 21 22 23 24
week 26 25 26 27 28 29 30
Κανένα γεγονός

Το άρθρο του μήνα - Νοέμβριος 2014

Μια ανανεωμένη, πιο πλούσια ζωή με τον εαυτό σας

Από τη Martha Nussbaum

Να μην περιφρονείτε τον εσωτερικό σας κόσμο. Αυτή είναι η πρώτη και η πιο γενική συμβουλή που μπορώ να προσφέρω. Η κοινωνία μας είναι σε μεγάλο βαθμό προσανατολισμένη προς τα έξω, ξετρελαμένη με το πιο πρόσφατο απόκτημα, απορροφημένη από το πιο πρόσφατο κουτσομπολιό, αφοσιωμένη στην πιο πρόσφατη ευκαιρία για αυτοπροβολή και στάτους. Όμως, όλοι ξεκινάμε τη ζωή μας ως αβοήθητα μωρά, εξαρτημένοι από τους άλλους για φροντίδα, τροφή, για την ίδια μας την επιβίωση. Κι ενώ αναπτύσσουμε σε κάποιο βαθμό την επιδεξιότητα και την αυτονομία μας, παραμένουμε για πάντα σε ανησυχητικό βαθμό αδύναμοι και ελλιπείς, εξαρτημένοι από τους άλλους και από έναν αβέβαιο κόσμο για όσα θα θέλαμε να επιτύχουμε.

Για να ανταποκριθούμε σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση αναπτύσσουμε όλοι, καθώς μεγαλώνουμε, μια ευρεία γκάμα συναισθημάτων: φόβο ότι κακά πράγματα θα συμβούν και ότι δεν θα είμαστε αρκετά δυνατοί ώστε να τα αποτρέψουμε˙ αγάπη για όσους μας βοηθούν και μας υποστηρίζουν˙ θλίψη όταν χάνουμε έναν αγαπημένο μας˙ ελπίδα για τα καλά πράγματα που θα μας φέρει το μέλλον˙ θυμό όταν κάποιος καταστρέφει κάτι για το οποίο νοιαζόμαστε. Η συναισθηματική μας ζωή χαρτογραφεί την ελλιπή μας φύση. Ένα ον χωρίς ανάγκες δεν θα είχε κανέναν λόγο να φοβάται, να λυπάται, να ελπίζει ή να θυμώνει. Αλλά αυτό ακριβώς είναι που μας κάνει να ντρεπόμαστε για τα συναισθήματά μας και για τις σχέσεις ανάγκης και εξάρτησης που συνδέονται μαζί τους. [...] Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν πώς να αντιμετωπίζουν τα ίδια τους τα συναισθήματα, ούτε πώς να μιλάνε για αυτά στους άλλους. Όταν αισθάνονται φοβισμένοι δεν γνωρίζουν πώς ακριβώς να το εκφράσουν, ή ακόμη και πώς να το συνειδητοποιήσουν πλήρως. Συχνά μετασχηματίζουν τον φόβο τους σε επιθετικότητα. Εξίσου συχνά, αυτή η έλλειψη μιας πλούσιας συναισθηματικής ζωής τους ρίχνει σε κατάθλιψη αργότερα στη ζωή. Όλοι μας πρόκειται να γνωρίσουμε την ασθένεια, την απώλεια, τα γεράματα και δεν ήμαστε καλά προετοιμασμένοι για αυτά τα αναπόφευκτα γεγονότα από έναν πολιτισμό που μας κατευθύνει να σκεφτόμαστε κυρίως το εξωτερικό, και να μετράμε τους εαυτούς μας ανάλογα με την κατοχή εξωτερικών αντικειμένων.

Ποια είναι η θεραπεία αυτών των δεινών; Ένα είδος αγάπης για τον εαυτό το οποίο δεν συρρικνώνεται από τα ενδεή και ελλιπή κομμάτια του εαυτού˙ τα αποδέχεται με ενδιαφέρον και περιέργεια και δοκιμάζει να αναπτύξει μια γλώσσα με την οποία να μιλά για ανάγκες και συναισθήματα. Η αφήγηση παίζει έναν σπουδαίο ρόλο στην πορεία της ανάπτυξης. Όταν αφηγούμαστε ιστορίες για τις ζωές των άλλων, μαθαίνουμε να φανταζόμαστε πώς μπορεί να αισθάνεται ένα άλλο ον όταν αντιμετωπίζει ορισμένες συνθήκες. Παράλληλα, ταυτιζόμαστε μαζί του και μαθαίνουμε περισσότερα για τον εαυτό μας. Καθώς μεγαλώνουμε, συναντάμε ολοένα και πιο περίπλοκες ιστορίες, στη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, τις εικαστικές τέχνες, τη μουσική – οι οποίες μας παρέχουν μια πιο πλούσια και λεπταίσθητη κατανόηση των ανθρώπινων συναισθημάτων και του εσωτερικού μας κόσμου.

Οπότε η δεύτερη συμβουλή μου είναι στενά συνδεδεμένη με την πρώτη˙ διαβάστε πολλές ιστορίες, ακούστε πολλή μουσική, και αναλογιστείτε τι σημαίνουν οι ιστορίες που συναντάτε για τη δική σας ζωή και τη ζωή όσων αγαπάτε. Έτσι, δεν θα αισθάνεστε μόνος με έναν άδειο εαυτό˙ θα έχετε μια ανανεωμένη, πιο πλούσια ζωή με τον εαυτό σας και αυξημένες πιθανότητες για μια πιο αληθινή επικοινωνία με τους άλλους.